LU NAS DE PICATAU
       Al'âge de quinze ans, Picatau vio deija fai sa froujado. O fesio couma soun pai, ô n'éro pas de quis pus grands, mas ô vio de boun' eipanlas et ô v'éro fort coum' un cri.
        Sous vesis l'eimavan parqu'ô v'éro toujours plasent et bien de sarvicet. De l'avis de tous, ô vio beücop de qualitas. N'un li couneissio gaire qu'un defaut : qu'ei qu'ô v'éro gourmand.
        Quoiqu'ô ne siet ni brave ni orre, Picatau vio tout parié prou d'agriament. Queü gros garçou santable vio lu " teint " fi et de bounas jôtas. Mas ço qu'ô vio de pus remarquable dins la figuro, qu'éro lu nas. Queü gros tapou de viando fesio pensâ à d'uno poumpiro Arliroso. O li tenio la meita de la figuro. L'eiteü, ô li sarvio d'oumbrélo. En plet corps de jour, quand lu soulei cramo la coudeno, ô mettio un de sous chais ô rélus.
        Couma de rasou, Picatau s'en cresio. "Tant de gent, disio-t-eü, se countenterian de n'en vei la meita et mémament lu quart!"
        Y o dôs nas qu'un n'auso pas pourtât. Semblen dôs pitits coffreis, dôs pounchirous ô dôs pecous de marmito. D'autreis soun purnais ô b'étou plumas, vargelas, malandrous et fecis d'arbalious. Qu'ei de paubro marchandio, couma n'un dit.
        Lu de Picatau n'éro pas entau. Couma la bouno frucho, ô vio l'ar sancié et appetissent. Mai d'un cop las mouchas mai las bécas l'ôrian eitanna si Jean las vio pas viradas.
        Lu nas de Picatau vio l'ar bourgeis. Bien dôs moussurs ôrian vougu vei lu parié.
        De mai, ô li éro utile par bien de las chôsas. Par lu trabai, vous sabez bè qu'un grand carcan eisino miei qu'un anissou ? Eh bè, par lous nas qu'ei parié. Lu de Jean li randio miei sarvicet que lu vôtre, mai lu meü.
        De tant loin que ca siet, ô couneissio ço que pudio et ço que sentio à boun. En appruchant de la meijou, ô prevenio Picatau que sa mai fesio lu tourin, ô b'étou que la mouletto frilavo dins la pélo. O sentio las flours de mars ô las pitas môssas, mêmo si las sa cachavan sous la feuillas, et, lous seis, darei lous plais, ô disio à soun patrou : "Maifio-te, aqui y o quauquo ret que ne fô pas chôpî."
      (Avec la voix de Yvon Rouyer -Varaignes-)
        Lu nas de Picatau éro prevenent. Quand un rhume venio, ô l'avartissio d'avanço en gouttant ô en eitranudant.
        Lu nas de Picatau éro deigourdi. Quante Jean s'entrôpava qu'ei toujours se que ribavo à téro lu prumié.
        Lu nas de Picatau éro fi coum'un lambre. O couneissio si soun patrou via trop begu et, coum'ô via hounto par se, ô venio si rouget qu'un parpai de rouio.
        Lu nas de Picatau li prusio quand lu temps se deirenjava. Voulio co fâ ôrage? O venio rousseü coum'un louvis d'or. Si ca devio eibrayâ, ô s'eipanissio; aleidoun, vous lu vesias si freiche qu'uno roso. Mas lous jours que lu rajo-pau buffavo et que lu temps couavo la névio, queü gros nas venio tout blu.
        Lu nas de Picatau eimavo l'ôdour dô vi. Quante Jean bevio, ô niflavo coum'un chavau que roussino. Quoique co, ô vio de la retengudo : par temps fret, ô fesio soun poussible par ne pas beneisî lu vi.
        Jean Picatau respettavo soun nas et n'en prenio grand soin. Un sei, tout parié, ô li faguet vei n'acident. O voulio nâ dins la chambro par durmî et, couma ca fesio bru, ô eitendio las mas par davant se, de pô de se poutounâ. Jurtament, la porto éro drubido. Quello treitro passet entre sous bras. Lu paubre nas, bouna gent, n'en trapet no planchounado que li faguet pissâ lu sang.
        "T'as bien frouja, raço dô diable, li disset Picatau. Jamais n'ôrio cregu que t'ôrias vengu pus loung que mous dous bras. Oro, couma farai io par embrassâ las fillas?"
vers le début de la page
Page d'accueil Glossaire
Table des histoires Histoire suivante