| Lu
cantounié Gourettou navo chas lu faure par fâ gusâ no piocho. En chami,
ô troubet lu viei Beca que venio de rachâ las poumpiras. " Tet, tu sés qui, Picatau, s'isset-eü. Et couma vai co, viei frai? - Eh bè, ca vai lalin-lala. moun paubre Gourettou. - Ei co que tu sés malaude ? - Noun pas, Deü marce, mai zu parcisset bè. Mas qu'ei ma bélo-mai, la vieillo Mioun, qu'ei tout à fet mau foutudo. Qu'ei que, tu coumpreneis, l'o minja dôs champagnôs que li an pas fai de bè. - Qu' éro beleü dôs ladreis ? - Eh oui, ca n'en éro. - Et parque lous vias vous massas? - Vau te countâ couma ca s'ei passa. Figuro-te, que, passatiar, vio charcha lous champagnôs tout l'en mati. N'en vio pas vu la couo d'un. Ca m'embétiavo de tournâ sei ret pourtâ, surtout qu'i vio bien pradela, et, couma ca plouvinavo, i éro tout alaca, alaca mai abraca. Que faguis io? Massis de quis champagnôs rougeis tout pinelas de blanc. - Tu ne sés gaire eipôri, Picatau. Tu ne sabeis pas que qu'ei de la poueisou ? - Bah ! n'un zu dit, mas, par n'en finî, jamais degu n'an goûta. Tu sabeis, Gourettou, fô pas creire tout ço que disen la gent. Ca nei pas poussible, pensis io, que dôs champagnôs si braveis sian mau jovents. Ca fai que doun, chôsis lous pus sanciés et lous pourtis à la meijou. Quand i lous aguis plumas, notro Mariéto n'en faguet no bouno ragounado. - Et tu n'en minjéreis ?
- Heu !... la n'en voulio point trop. Mas li dissis : " Ovas, Mioun, qu'ei vous qu'as lu goût lu pus fi de touto la meijou. Lous champagnôs soun bien sasounas. Eipias-lous, s'is an l'ar sabourous ! Ferian envio à d'un malaude. Anet, goûtas n'en. Vous nous direis s'is soun bous. " Forço la couvidâ, la s'y trapet bien. Pensavo que s'is éran cheiteüs, la lous eicracherio ô b'étou la n'en minjerio gaire. Mas fuguis bien affina. Quello vieillo bougro lous troubet à sa modo et la n'en masset no pleno siéto. Eh ! pitit, creguis que ca la tuèrio et me repentis de la vei tant couseliado. O bout d'un quart d'houro, ca l'eitouffavo et sous ueis se viravan darei-davant. La se fesio de ret et l'éro censa morto. De quel affas nous la faguéren counjurâ par la vieillo Madeli. Mémo s'en fôtet de ret que n'anam quére lu curet. Anfen, couma l'o bouno piro, la zu viret bien, tout parié. Mas quel essai nous sarvit de leiçou. Couma lous champagnôs éran maufasents, n'autreis nous n'en minjérem pas. Tu veseis Gourettou, fai boun vei no bélomai, dôs viageis... " |
||||
| vers le début de la page | ||||
|