|
Picatau
s'eilevet pas mingrelou et blanchouri couma lous drôleis de villo. Ah!
ma fet nou.
Queü
gouiassou rouget, caput et bounicou, éro sancié coum'un alian et vio la
piro dô diable. En lu vesen, la gent disian : " Par moun armo, queü d'aqui
n'ei pas brima! "
Soulament,
ô v'éro pus nâtre qu'un mulet. O ne vio noumas las chenadas et lous amusaments
dedins la této. O lio d'eidâ à sa gent, quel alimau eimavo miei fâ enrajâ
lu chat, ô b'étou eitachâ un pélou à la couo dô chi.
O
printemps, quand la ranas chanten, ô coupavo las gitolas de bouei saba
par l'amour de fâ dôs eitiflôs, ô fesio virâ lous badôs et charchavo lous
nids dins lous bos et dins lous plais.
L'eiteü,
ô se tenio mai que mai dô biai dôs vargiés. O eibridoulavo sous pantalous
en reliant sur lous cirieis, crôgnavo dôs boueisseüs de perous, mai n'ôbludavo
point de secoudre lous pruniés.
Picatau
sabio roulâ no cigaretto si bè que lous garçous, mas, coum'ô ne vio pas
de taba, lu paubre chet, ô se countentavo de fumâ de las feuillas de pinambour.
Un
jour qu'ô vio trop pipa et trop minja de frucho deivardiado, ca li juguet
lu tour. Sur lu cop dô marende, ô se sentit mau benaise; la této li doulio
et ca brindoueiravo dins soun ventre couma s'ô vio avala dôs boueiradours.
O bomit par en naut mai par en bas -sau lu respect qu'i vous devet- et
fouguet lu mettre ô liet.
Sa
mai anet quére la vesino, la vieillo Madeli, uno fenno adrecho par lu
mau.
"
Sabe sa maladio, disset-ello. Votre drôle o un fio dins las tripas. O
s'ei refresi, coumprenez-vous, et codaqui l'o eichôffa. Par lu garî, li
fô un cataplame sur lu ventre et un boun eilavament. "
La
Picataudo faguet lous remédis, et, tant qu'is fresissian, l'anet soignâ
sous lapins.
La
s'amuset point bien. Partant, lu gouiat troubet lu temps loung. De temps
en temps, ô visavo lu cataplame tout pebra de moutardo. Eh! de vio-t-eü
l'ar sabourous et de sentio-t-eü à boun ! O li sôtavo dins lu ventre.
Tout
d'un cop, moun ami, queü gourmand ne fai ni un ni dous : ô se lévo et
lu minjo. Après. par se rinça lu gourjareü, ô beü l'eilavament.
Quante
sa mai tournet, qu'éro tout avala.
"
Jean, s'isset-ello, ent'ei lu cataplame ? ent'ei l'eilavament?
-
Soun qui, se dit lu drôle, en se bourrant sur l'embouni.
- Bougre d'einoucent, disset la mai, qu'ei
un brave marende que t'as fai ! - Pas si meichant que co, dit Picatau.
Quis medicaments soun tout à fet jôvents. Eh! pitit, is m'an revicoula!
Soulament, ma paubro mai, par bien dire
la verita, tu ne sés gaire fino par fâ la cousino : toun cataplame éro
en pau trop pebra et tu vias ôbluda de sucrâ l'eilavament."
(Avec la voix de Yvon Rouyer)
|
|