| Jean
Picatau navo ô marcha par y vendre dôs iôs, no chabro mai un jau et ô v'éro
passablament embarrassa. O menavo la chabro par la corda et pourtavo lu
panié de iôs pendilla sur soun eipanlo ô bout d'un bâtou. Mas lu pus geinant
de tout qu'éro lu jau. En parten, ô v'éro dins lu panié. Soulament, quel
alimau casset la sindraino que lu liavo. Par qu'ô se parde pas, fouguet
que Jean lu téne sous lu bras, et ca n'éro gaire coumode. Quello charougno
reguinavo tout lu temps et ne charchavo qu'à se fâ lâchâ. Tout queü pataclia fesio einouyâ lu paubre Picatau. Ossi, ca li teinavo d'étre riba et ô marchavo roundament. En chami, ô trapet la Nézida, uno fillo buro que ne vio pas fret ôs ueis. "Tu sés bien charja, Picatau, disset-ello. - Oh! sisset-eü, ca n'ei gro bien pesant, mas qu'ei beücop embarrassant." Jean et la fillo faguéren routo ensemble.
- Oh! tu t'eiguerias bè si tu voulias. Tu pourrias posâ toun panié et liâ lu jau avéque toun mouchenas. Après tu piquerias toun bâtou dins téro et tu y eitacherias la chabro... - T'as bè de l'idéio, tout parié ", disset Jean Picatau. O viset la drôlo. L'éro bè prou amourouso, pardi, ca se vesio dins sous ueis, mas la n'éro gaire bravo, la paubro bougro. " Auvo, Nézida, disset-eü, tu poueis étre tranquillo, ne vole pas t'embrassâ. Sai pus coum'ô fô que tu ne supposas. " |
||||
| vers le début de la page | ||||
|