| Lu
mareichau de Sent-Barrancou, Pierre de Pafounet, vio chôssa las trenchas
dô Béca. Après queü trabai, tous dous néren trinquâ chas lu Lapin. Tout en curant lur bouteillo, venguéren à parlâ dôs medecis et dôs pharmaciens. " Par me, dit lu viei Picatau, quand un ei peillaud, n'y o ret de tau qu'un boun chabrô et no bouno souado. A que boun nâ troubâ lous medecis ? Qu'ei dôs farçours.I n'an jamais gari degu. Ne soun bous que par massâ l'argent dôs einoucents. " Quante la gent soun malaudeis ne pouden que garî ô murî, n'ei co pas? Par me, s'is garissen qu'ei parqu'is an bouno piro. Ca n'ei point lous medicaments que lur an fai dô bet. Partant, n'un lous auvo que disen : " Eh! lu boun medeci! O m'o revicoula!" " Mas, si lous malaudeis créven, ne ruquen pas fâ de repreucheis, lous paubreis cheis. Lous heiretiés, étou is, ne troben point affas. Lu medeci lur dit: " Ovas, ma bravo gent, i ai fai moun devei. Mas que diable voulez- vous? N'un ne po pas toujours durâ. Quante qu'ei l'houro de la mort, n'y o ret à fâ. " " V'oui, moun paubre Pafounet, te diset que lous medecis ne soulagen que la bourso de la gent. - Tu parlas coum'un meinage, disset lu faure. - Qu'ei tu que sés un fat, dit Picatau. Vesam veire, n'ei co pas vu et counegu que lous medecis n'an pas d'estruceü ? Ne saben quitament pas eicrî. Ah ! parlo-me dôs noutaris et dôs gendarmas ! Ah bè quis qui an no brav' eicrituro! Tant qu'ôs medecis, bouna gent, degu ne po legî ço qu'is metten sur l'ordonnanço. - Siei, dit lu mareichau, lous pharmaciens zu legissen. - Que diseis-tu, Pafounet ? Davant la gent, fan semblant de zu coumprenei, mas, par n'en finî, pouden pas miei zu deichiffrâ que lous autreis. N'en voueis-tu la preuvo? L'autre jour, figuro-te que moussur Brindoueirou, lu medeci de Sent-Crampaci, me baillet dous mouts d'eicrit par lu pharmacien. Sur la lettro, ô disio qu'ô li vio trouba no chambariéro. Moun pharmacien s'eimôvet point. Sei se preissâ, ô prenguet sas lunettas et paret un cop d'uei sur lu bouci de papié. " Bon, bon ", disset-eü, couma s'ô coumprenio. " Que fai-t-eü, lu brigand? O me baillo no fiolo, moun ami, uno bravo pito fiolo bien eitiquettado. " C'est vingt francs, qu'ô disset. Foura n'en prenir un petit culié trois viages par jour, vant les repas. - Pardon, escuse, qu'i reipoundis. Sai pas pus malaude que vous et me foutet pas mau de votro fiolo. Eitudias bien lu billet qu'i v'ai pourta. Ca n'ei pas un' ordonnanço, qu'ei no lettro ente lu medeci vous dit qu'ô v'o trouba no chambariéro. " " Lu pharmacien reprenguet soun medicament et se gardet bien de reipounei. Mas, s'i ne vio ret dit, i éro roula. " Tu veseis, moun viei, que lous pharmaciens mai lous medecis soun de braveis aseraus. Lous mettet dins lu mémo sa, et, tant qu'à me, lur baillarai jamais no centimo. - Sai pas de toun avis, disset Pafounet. Touto la gent que soun sur téro voulen veüre. Par me, quand i me sente raco, empleuyet. toujours lu medeci. Couma quet eîteü, qu'i passî treis senmanas sei trabaillâ, aguis recours à moussur Brindoueirou. - Et que ta faguet-eü ? - Eh bè, ô me damandet ço que me doulio, ô viset ma lingo et mettet l' ôreillo sur moun eichino par veire si ca roumelavo dins ma peitreno. - Que voulias-tu qu'ô auve? Tu sabeis bet qu'ô v'ei sourd coum'un toupi? D'aillours, ô parlo toujours ôs malaudeis quand ô lous eicouto lenâ. - Viso, tu sés de travars coum'un barrouei, moun paubre Picatau. Si moussur Brindoueirou ei sourd, qu'ei pas sa fauto. Fô pas l'in veliei par co. Ca fai que, par te chabâ de countâ, sabe pas si lu medeci couneguet ço qu'i vio. En tous cas, ô faguet n'ordonnanço. Nous lu payéren cop set, sei rencurâ ço que nous li bailléren. Fô bè qu'ô vivet, lu paubre chet. Après, moun drôle anet quère lous remédis, mémo qu'is li couteren un boun prix .- Sabe plo, dit Picatau. Lu pharmacien ne donno pas sa besugno. O vend sous medicaments pus char que dô pebret. - Beleü bè, mas notre gouiat ne marchandet pas. O payet roubis sur l'ounlio. Que voueis-tu? Lu pharmacien vô veüre, étou se.
|
||||
| vers le début de la page | ||||
|