|
PICATAU
AFFINO LU MERILLE
|
||||
Sabez-vous ço que surtit de la segoundo pocho ? De l'argent? Ah ! plo. Qu'éro no poumo pus grosso que lu poing. Et lu pus einouious, dô min par lu merillé, qu'ei que n'y vio pas d'argent dessous. Jean Picatau tournet sarrâ sa poumo et prenguet bien soun temps de pô d'eijarâ sa pocho. Et lu merillé, bouna gent, attendio toujours, coum'un chat que fai lu gat. Après, quel entrunle de Jean charchet dins soun sans-culotta mai soun gilet. Sei avaquâ, ô deiviret toutas sas pochas, et vous proumetet qu'ô n'en vio mai d'uno. De queü temps, Jean de Farolio se marfoundio et vio pô de prenei racino. O sibavo sei ret dire, planta coum'uno baboyo, en attenden ço que ne venio pas. O pensavo que lu goujat n'éro gaire ordrena par plaçâ soun argent. Soulament, tant qu'ô vio preis lu plan d'attendre, foulio bè n'en veire la fi. Tout parié, ô bout d'un mament, Jean surtit un grand mouchenas rousseü et quauquo ret toumbet en fasen : drinn! sur lu pava. Par pris que qu'eichinlet, lu merillé tressalit. " Anfen, penset-eü, ca n'ei pas trop tôt!" Mas ço que vio grelincha, ca n'éro pas de sôs. Qu'éro noumas no pito cliau de gabinet. " Ah! sai bien countent, s'isset Picatau. Cresio la vei pardudo." Après, moun ami, ô se mouchet sei se preissâ. O n'aguet treis ô quatre grandas nifladas. Orias dit n'âne que bramo, ô b'étou lu cliéroun dô regiment quand ô souno la soupo. Las fennas n'en trembléren et un meinage se trapet de purâ, taloment qu'ô aguet pô. Quante quello gousso de Picatau aguet bien tourcha soun gros nas, ô sarret soun mouchenas et, sei visâ lu merillé, ô se croiset lous bras. Quete cop, Jean de Fariolo coumprenguet qu'ô n'ôrio ret. " Eisolent ! s'isset-eü, ei co entau qu'un se fout de la gent!" et ô partit en marounant coum'un burgaud que vounvouno. Mas, quand lu merillé aguet fai quatre pas, Picatau faguet semblant de se repentî. O s'avancet et mettet no grosso dent dins la siéto de la quéto. " Vous la couneissez ? disset-eü ô merillé. Qu'ei lo que vous me rachéreis passatiar. La vous revet de dret." Jean de Farolio ne disset point: "Dieu vous la rende." De couléro, ô trapet la dent et la foutet par téro. Deipei queü jour, cresez-me si vous voulez, Picatau et lu merillé ne soun pas dô tout cousis. |
||||
|