|
Par
delai lu Diable vart, ô mitan dôs eissarts, y o no pito communo qu'is
pélen St-Barrancou-sur-Lisouno.
O me disset qu'à sa neissenço, Jean Picatau éro coueiffa. Li manquavo pas un piau et pas no dent. De mai, ô parlavo couma pai et mai. Vous diset, qu'éro no vré mirôdio. La Madeli, que vio sarvi de fenno-sajo, ne vio pus vu n'affas parié et ne sabio que dire. Partant, d'habitudo, vous proumetet que la vio bouno platino. Tant qu'à la mai de queü rudet gitou, la n'y coumprenio ret. La visavo lu meinage sei sicâ et ne boujavo pas mai qu'uno baboyo. L'éro eibabiado couma no poulo qu'o fai eisî un canard. Lu Béca voulio frettâ las bouchas de soun fils avéque no liço, couma, dins l'ancien temps, vian fai ô rei Henri. Mas ô n'aguet pas meitié de se deirenjâ. En guiso de s'eicouélâ couma lous autreis drolichous, lu pitit, que vio pas lu lignô, credet sitôt nacu : "Créve de fam, noum de sor ! baillas-me no liço qu'i fase no fretisso!" Après no pit'houro, parei qu'ô tournet pianlettâ. Quete cop, pourtéren ô gouiassou no soupo si eipesso. que dô mourtié, de quellas soupas de sejaire que lu culié s'y tet d'en pé. D'après ço que mo dit lu pai, lu drôle n'en masset no siéto pounchudo. Mas quand ô disset : "Oro vau fâ un boun chabrô ", lu Béca, que risio sous bourro, ne pouguet s'empeichâ de dire: " Moun viei, lu gouiat o bouno pouncho. Sai countent, par moun armo! Jamais parié ôchou n'o eîsi dins St-Barrancou." |
||||
| vers le début de la page | ||||
|